دوهفته تا کنکور 1405

افسانه گل نیلوفر ابی و شنیدین ؟میگه که زمانی بود که همه جهان در سیاهی و ناامیدی و غم فرورفته بود و زیبایی ها و باور ها و رویا ها و به عبارتی زندگی در انسان ها فراموش شده و در باتلاقی عمیق و تاریک حبس و مدفون شده بود.و هرانسانی که از کنار باتلاق میگذشت باتلاق اونو درخود میکشید و سیاه تر میشد ..روزی از اخرین انسان رنگی جهان کسی که اخرین رویاها و امید و ایمان در او زنده بود از کنار باتلاق میگذشت که لحظه ای لغزید و باتلاق اونو فرو بلعید اما انسان هرگز تسلیم نمیشد و اجازه نمیداد باور هاش توسط باتلاق بلعیده بشه هرلحظه بیشتر در اعماق باتلاق فرو میرفت و هرلحظه همه چیز ترسناک تر میشد و سیاه تر اما انسان تسلیم نمیشد و بیشتر تلاش میکرد و رویاهاش بیشتر در ذهنش پررنگ میشدن انقدر که در اون عمق تاریک و لجن انگار تمام تنش میدرخشید پس زمانی که به اخرین نفس ها و پایه باتلاق رسیده بود ناگهان دستش به ریشه ای محکم از بازمانده درختی خورد و اون رو گرفت و بالا اومد زمانی که به سطح باتلاق رسید و نفس کشید توسط خدایان و همه موجودات هستی که دراطراف نظاره گر سرشت او بودند ستایش شد پس در عمق باتلاق ریشه به حیرت تلاش و زیبایی های وجود سرشار از ایمان و امید و رویاهای او در اوج سیاهیی و لجن باتلاق جوانه زد و توسط خدایان رشد کرد و به گلی نورانی و سرشار از زندگی تبدیل شد و به سطح باتلاق مرده رسید انقدر زیبا و شکوفا شد که هر جنبنده ای از انجا میگذشت محو او شده و باتلاق را فراموش کرد و هرکس میتونست لمسش کنه وجودش زنده و دارای زندگی میشد و از اون موقع گل رو نیلوفر ابی مرداب نامیدن یعنی گلی به نماد زندگی وشکوفایی و روشنایی ایمان و رویا و تولد دوباره در اوج سختی و سیاهی..